ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

Ανεξάρτητοι Καλλιτέχνες. Με την ευγενική υποστήριξη του Ιδρύματος Friedrich-Naumann-Stiftung für die Freiheit.


Κατηγορία: Εκθέσεις
Ημέρα: Σάββατο 22 & Κυριακή 23 Οκτωβρίου
Ωρα: 12:00 – 22:00
Χώρος: Δεξαμενές Καθαρισμού (Δ10)


Το Σάββατο 22 και την Κυριακή 23 Οκτωβρίου στην αίθουσα Δ10, ένα «πλούσιο κολάζ» φωτογραφικών εκθέσεων θα παρουσιαστεί στο #BtCFestival2  στην Τεχνόπολη. Με το φακό των Λευτέρη Πιταράκη, Γιάννη Κόντο, Λουίζας Γκουλιαμάκη,  Milos Bicanski, Αλέξανδρου Κατσή – Μαρίας Λούκα, Andrea Motta η Εμπορία και Εκμετάλλευση Ανθρώπων από Άνθρωπο γίνεται μια ζωντανή καταγραφή και μαρτυρία.

Σημείωμα από την επιμελήτρια της έκθεσης Πηνελόπη Πετσίνη:

Σύγχρονη Δουλεία

Αποκομίζοντας τεράστια κέρδη για τους εμπόρους και τα οργανωμένα συνδικάτα του εγκλήματος και προκαλώντας μαζικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η εμπορία ανθρώπων δεν είναι καθόλου πρόσφατο φαινόμενο. Στην πραγματικότητα, οι ερευνητές υποστηρίζουν, είναι τόσο παλιά όσο και οι νόμοι της προσφοράς και της ζήτησης. Παρά, ωστόσο, τη σημαντική αύξηση του αριθμού των μελετών σχετικά με το ζήτημα, οι πραγματικοί αριθμοί των ατόμων που διακινούνται είναι ακόμη ασαφείς καθώς πολλές περιπτώσεις παραμένουν άγνωστες, ή τα θύματα συχνά φοβούνται να μιλήσουν. Ταυτόχρονα, οι μελέτες συνήθως επικεντρώνονται στα θύματα και λιγότερο στους δράστες: τους εμπόρους, τους διακινητές, τους «πελάτες» και όσους άλλους εμπλέκονται στη δημιουργία των συνθηκών υπό τις οποίες ανθεί η εμπορία ανθρώπων. Η φωτογραφία ντοκουμέντο πάνω στο θέμα είναι εξίσου, και ίσως αναπόφευκτα, θυματοκεντρική και περιορίζεται σε σχετικά λίγες περιπτώσεις σε σχέση με το μέγεθος του προβλήματος.

Η έκθεση, η οποία περιλαμβάνει επτά φωτογραφικά δοκίμια που ασχολούνται με το θέμα, παρουσιάζει έργα που εστιάζονται σε δύο κύριες πτυχές της εμπορίας ανθρώπων, την εργασιακή και τη σεξουαλική εκμετάλλευση, προσπαθώντας να κινηθούν πέρα από την τρέχουσα αφήγηση –το ωμό θέαμα βίας, κακοποίησης και δυστυχίας– η οποία συχνά βασίζεται σε υπερβολικά αισθητικοποιημένες ή/και απλουστευμένες εικόνες. Το έργο του Γιάννη Κόντου The Valley of Death (Η Κοιλάδα του Θανάτου) επικεντρώνεται στην εμβληματική περίπτωση των συνόρων ΗΠΑ-Μεξικού περιγράφοντας πώς εκατοντάδες άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους κάθε χρόνο στην έρημο της Αριζόνα σε ένα μακρύ και δύσκολο ταξίδι αναζήτησης του αμερικανικού ονείρου. Η σειρά φέρνει στο φως την επιχείρηση που έχει συσταθεί από τους διακινητές, τα περίφημα κογιότ, που κερδίζουν χιλιάδες δολάρια οδηγώντας φτωχούς Μεξικανούς μέσα από την έρημο. Η Andrea Motta, με τη σειρά της, εξερευνά το εμπόριο του σεξ, την παγκόσμια υποδούλωση των γυναικών που, ως εμπορεύματα, αγοράζονται και πωλούνται για σεξ. Εστιάζοντας σε μια κοινότητα όπου γυναίκες θύματα εμπορίας αρχίζουν να ξαναχτίζουν τη ζωή τους, το έργο αυτό επικεντρώνεται στο εύρος των μορφών εκμετάλλευσης και αποκατάστασης, μιλώντας περισσότερο για επιζώντες παρά για θύματα. Οι φωτοδημοσιογράφοι Λουίζα Γκουλιαμάκη και Milos Bicanski παρουσιάζουν δύο “στιγμιότυπα” από τις προσπάθειες επιβολής του νόμου. Καταγράφοντας δύο επιδρομές της αστυνομίας, μία στην πιάτσα της οδού Σωκράτους και μία σ’ ένα κτίριο που σύμφωνα με πληροφορίες στεγαζόταν και δίκτυο παράνομης διακίνησης μεταναστών, οι εικόνες αυτές δείχνουν ανάγλυφα πως οι θύτες παραμένουν αθέατοι.

Ενώ το θέμα της σεξουαλικής εμπορίας ανθρώπων έχει υπέρ-εκτεθεί στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, συχνά μέσω εικόνων που αποτελούν παράδειγμα εμπορευματοποίησης του πόνου, άλλες μορφές σύγχρονης δουλείας αγνοούνται συστηματικά. Ο Λευτέρης Πιταράκης καταγράφει την υποδούλωση των παιδιών προσφύγων στην Τουρκία, τα οποία έχουν πέσει θύματα εργασιακής εκμετάλλευσης, παρουσιάζοντας μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες και πιο επικερδείς εγκληματικές δραστηριότητες στον κόσμο. Η εμπορία παιδιών, όπως υποδηλώνει το έργο αυτό, λαμβάνει χώρα σε συνθήκες εκμετάλλευσης στις οποίες η βία μπορεί να μην είναι πάντα σωματική, αλλά αρκετά συχνά ψυχολογική και κοινωνικό-συναισθηματική. Στο ίδιο πνεύμα, το δυνατό φωτογραφικό δοκίμιο του Αλέξανδρου Κάτση και της Μαρίας Λούκα παρουσιάζει την ιστορία του Ουαλίντ, μια ακραία περίπτωση εκμετάλλευσης που τράβηξε την προσοχή του κοινού στην Ελλάδα πριν από μερικά χρόνια: Ο Ουαλίντ είχε βασανιστεί βάναυσα από το αφεντικό του και τους φίλους του επειδή τόλμησε να ζητήσει να πληρωθεί τους μισθούς που του χρωστούσαν. Στηριγμένοι στην εμπειρία του θύματος, μια περίπτωση ακραία βίας που τον άφησε εξαιρετικά ευάλωτο, ο Κάτσης και η Λούκα αφηγούνται μια ιστορία τραύματος αποφεύγοντας πάνω απ’ όλα να τον αντιμετωπίσουν ως «Άλλο».